اگر ز من ندای دل به گوش جان شنوی                              دگر چنین به عشوه از سراي من نروي 


در ميان هنرمندان بي ادعاي موسيقي اين سرزمين  نام بلند "مرضيه" در آسمان فرهنگ و هنرايران چون ستاره اي فروزان است . سال ها است نغمه هاي عاشقانه و ترانه هاي دلنشين او در آسمان كشور عزيزمان گل افشاني مي كند و با صداي سحر انگيزش روح و جانمان را به عشق صيقل مي دهد .

"آواز دل" را چون"طاووس" به
" ارمغان طبيعت" پيشكش مي كند . همچون "بلبل شوريده" در "بهار گلها "،"روز خوش" را در "صبح خندان"،" ندا" مي دهد و با "غزل ستارگان"،"ستاره باران" مي كند "شبهاي مستي"را و" نقش غم" را در "دنياي اشك
" هر عاشقي "ديباچه" مي سازد. فرجام عمرش "ساقي" را مي طلبيد تا "ساغرشكسته" را با ياران عزيزش نوش جان كند. 

صبا ، علي تجويدي ،يا حقي ، رهي معيري ،محجوبي ،بنان ، نواب صفا ، بديعي ، تورج نگهبان ، رفيعي " لاله صحرايي " او بودند كه"خزان" شدند و نغمه "خداحافظ" سر دادند

اما" سنگ خارا " و " ناله ي شبگير
" او نشان " گرمي عشق" جاودانه اش بود. 
"شيشه عمر" ، "شهرزاد قصه گو"،"دور از آشيان" شكست تا در غربت مرگ " رفتم كه رفتم " را با "چنگ رودكي" بخواند و "خاموش نميرد". روانش شاد